در مثالی، پسربچه‌ای که مدت کوتاهی در بیمارستان بستری بوده، بعد از بازگشت به خانه، هر شب با عروسکش حرف می‌زند و می‌گوید: «مامان میاد، منو بغل می‌کنه.» این تکرار ساده، نشان می‌دهد که کودک در حال بازسازی رابطه‌ی ایمن است. او با یادآوری حضور مادر در قالب بازی، اضطراب خود را تنظیم می‌کند. این یعنی والد، نه فقط بیرون از کودک، بلکه در درون او نیز زندگی می‌کند. حتی زمانی که در دسترس فیزیکی نیست، تجربه‌ی «با هم بودن» در ذهن و بدن کودک زنده می‌ماند.

در این مرحله از رشد، مغز کودک مسیرهایی را می‌سازد که پاسخ‌های هیجانی‌اش را هدایت می‌کنند. وقتی والد از طریق لمس، نگاه، یا صدای خود به کودک آرامش می‌دهد، این تجربه به‌صورت الگوی عصبی ثبت می‌شود. بعدها، همین الگوها در زمان تنهایی فعال می‌شوند و به کودک کمک می‌کنند تا بدون حضور واقعی والد، احساس امنیت کند. به‌نوعی می‌توان گفت: والد تبدیل می‌شود به «حس درونی امنیت».

گاهی والدین تصور می‌کنند که اگر کنار کودک نباشند، او فوراً احساس ناامنی می‌کند، اما واقعیت این است که کودکانی که در رابطه‌ای امن رشد کرده‌اند، حضور والد را در ذهن خود حمل می‌کنند. آن‌ها یاد گرفته‌اند که «می‌توانم از تو جدا شوم، چون درونم با تو پیوند دارم». این استقلال، در واقع شکل بالغ‌تری از همان دلبستگی اولیه است.

در مقابل، اگر کودک در سال‌های ابتدایی زندگی بارها تجربه‌ی طرد یا بی‌توجهی را تجربه کرده باشد، تصویر درونی او از والد می‌تواند ناپایدار یا مبهم شود. در چنین حالتی، او ممکن است بین میل به نزدیکی و ترس از طردشدن گرفتار شود. درک این الگوها به والدین کمک می‌کند تا متوجه شوند که هر واکنش کوچک‌شان، چه نگاه یا آغوشی، چگونه به زبان نادید‌ه‌ای درون کودک تبدیل می‌شود.

در ادامه‌ی رشد، این تجربه‌ها به بخشی از گفتگوی درونی کودک بدل می‌شوند؛ گفتگویی که گاه به شکل صدای مهربان، گاه به صورت قضاوت‌گرانه، و گاه در سکوت خود را نشان می‌دهد. وقتی والد بتواند رابطه‌ای آرام و پذیرا با کودک برقرار کند، این صدای درونی نیز مهربان‌تر خواهد شد. به همین دلیل، هر بار که با صبر و همدلی با کودک برخورد می‌کنیم، در واقع در حال شکل دادن به «صدای درونی آینده‌ی او» هستیم.

کودکانی که والدینشان فرصت بازی و گفتگوی آزادانه دارند، معمولا توانایی بیشتری در خودآرام‌سازی و درک هیجانات خود نشان می‌دهند. زیرا یاد گرفته‌اند که تجربه‌های عاطفی‌شان دیده و درک می‌شود، حتی وقتی اشتباه می‌کنند یا احساس خشم دارند. این توانایی درک‌شده بودن، باعث می‌شود در آینده نیز بتوانند روابط صمیمی‌تر و پایدارتری با دیگران برقرار کنند.

در نهایت، درک این نکته برای والدین ضروری است که حضورشان در ذهن کودک، تنها با گفتن یا آموزش شکل نمی‌گیرد، بلکه از طریق هزاران لحظه‌ی کوچک هم‌احساسی، تماس، و نگاه شکل می‌یابد. آنچه در ذهن کودک می‌ماند، نه کلمات، بلکه احساسی است که از کنار شما بودن دارد.