شاید برای شما هم پیش آمده باشد که با ورود مدیر به اتاق، حال‌وهوای فضا عوض شود. بعضی‌ها صاف می‌نشینند، بعضی‌ها ساکت می‌شوند و بعضی دیگر ناخودآگاه لبخند می‌زنند. جالب اینجاست که گاهی هنوز هیچ حرفی زده نشده، اما احساس‌ها فعال شده‌اند. انگار مدیر، فقط یک فرد نیست؛ بلکه حامل مجموعه‌ای از معناها، انتظارها و تصویرهای درونی است که هر کارمند با خودش به جلسه آورده است.

در محیط کار، رابطه ما با مدیر فقط بر اساس رفتارهای امروز او شکل نمی‌گیرد. ذهن ما، به‌طور ناخودآگاه، از تجربه‌های قبلی با قدرت، اقتدار، حمایت یا حتی بی‌عدالتی استفاده می‌کند و آن‌ها را روی چهره مدیر فعلی می‌نشاند. به همین دلیل است که یک تصمیم ساده مدیریتی می‌تواند در ذهن یک کارمند نشانه حمایت باشد و در ذهن دیگری، علامت بی‌توجهی یا کنترل.

در واقع، مدیر در ذهن کارکنان فقط «او» نیست؛ بلکه ترکیبی است از آنچه می‌بینند و آنچه از قبل در درون خود حمل می‌کنند. این تصویرهای درونی، اغلب بدون آگاهی ما فعال می‌شوند و بر احساس امنیت، انگیزه یا مقاومت ما اثر می‌گذارند. تا حالا شده از خودتان بپرسید چرا واکنش شما به یک مدیر، شدیدتر از چیزی است که موقعیت فعلی اقتضا می‌کند؟