در موقعیت های خشونت سیاسی، هویت های گروهی می‌تواند تعیین کند که تو خشونت را چگونه تفسیر می‌کنی و چه چیزی را تهدید می‌بینی و به چه کسی نزدیک می‌شوی. وقتی آدم به عنوان عضو یک گروه هدف قرار می‌گیرد، تجربه فقط شخصی نمی‌ماند و یک معنای جمعی پیدا می‌کند و همین معنا می‌تواند رفتار و احساس را جهت بدهد.

پژوهش های اجتماعی نشان داده است که گروه ها در شرایط سخت همیشه فقط زمینه نفرت و تقسیم را نمی‌سازند. گاهی در موقعیت های بحرانی، میان آدم هایی که قبلا همدیگر را نمی‌شناختند هم نوعی پیوند تازه شکل می‌گیرد و هماهنگی و حمایت متقابل ممکن می‌شود و این پیوند می‌تواند به همکاری و کنش هماهنگ کمک کند.

تصور کن در یک وضعیت فشار و سرکوب، آدم هایی که پیش از آن هیچ رابطه ای با هم نداشته‌اند، در یک موقعیت مشترک کنار هم قرار می‌گیرند و کم کم حس می‌کنند تنها نیستند و می‌توانند برای هم پناه باشند. همین حسِ با هم بودن می‌تواند مرز نگرانی را از منِ تنها به ما گسترش بدهد و مراقبت را جمعی تر کند.

در عین حال، همین هویت می‌تواند اگر با روایت های یک طرفه و باورهای سخت و بسته همراه شود، مسیرهای ویرانگر را هم تقویت کند. پس مهم است که نگاه تو به گروه را فقط در یک رنگ نبینی و همزمان ظرفیت های سازنده و مخرب را با هم ببینی. اگر بخواهی به تجربه خودت نزدیک شوی، می‌توانی از خودت بپرسی که در زمان های تنش، تو بیشتر خودت را در کدام ما تعریف می‌کنی و آن ما چه چیزهایی را مجاز می‌داند و چه چیزهایی را ناممکن می‌کند. همین پرسش می‌تواند تو را به شناخت عادت های ذهنی و رابطه ای خودت نزدیک تر کند.