کارکنان سازمان، مدیر را فقط از رفتار امروز نمی‌سنجند و ناخودآگاه با تجربه‌های پیشین به او معنا می‌دهند. این معناگذاری می‌تواند او را قهرمان یا مقصر بسازد، اعتماد و انگیزه را تغییر دهد و همکاری انسانی‌تر را ممکن کند.

تغییرات سازمانی گاه با مقاومتی همراه است که صرفاً از منافع یا ناآگاهی افراد نمی‌آید؛ این واکنش‌ها بازتاب اضطراب جمعی، ترس از دست دادن امنیت و روابط حل‌نشده در ناخودآگاه سازمان است که رفتار می‌سازد.

بی‌انگیزگی کارکنان اغلب نتیجه فشارهای پنهان، خشم فروخورده و بی‌اعتمادی عمیق است. ابهام، ناامنی و سکوت سازمانی هیجان‌ها را خاموش کرده و فاصله روانی، سکوت و دوری تدریجی از همکاری را تشدید می‌کند.

ذهن جمعی سازمان از احساسات و باورهای نادیده گرفته‌شده کارکنان شکل گرفته و روابط و فرهنگ را هدایت می‌کند. آگاهی از این نیروهای پنهان، سازمان را از حالت دفاعی به‌سوی همکاری، خلاقیت و رشد سوق می‌دهد.