درونی‌سازی، با تکرار تجربه‌های ایمن و همدلانه ممکن می‌شود. هیچ ذهنی با یک گفت‌وگو متحول نمی‌شود. ذهن انسان نیاز دارد بارها در موقعیت‌های مشابه، تجربه متفاوتی داشته باشد تا باور کند «این‌بار دیگر مثل قبل نیست». در زوج‌هایی که این روند را طی می‌کنند، به‌تدریج نوعی اعتماد جدید شکل می‌گیرد؛ اعتمادی که نه‌تنها به دیگری، بلکه به خودشان نیز بازمی‌گردد.

وقتی یکی از زوج‌ها در لحظه‌ای از تنش، می‌تواند به جای انتقاد، جمله‌ای ساده مثل «می‌دانم سخت است، ولی می‌خواهم نزدیک بمانم» بگوید، این نه فقط نشانه مهارت، بلکه نشانه درونی‌شدن فهم تازه‌ای از رابطه است. چنین جملاتی از سطح کلمات فراتر می‌روند و به عنوان مسیرهای جدید عصبی و هیجانی در مغز ثبت می‌شوند. به همین دلیل است که تغییر پایدار، بدون این درونی‌سازی عمیق، دوام نمی‌آورد.

آیا تا به حال احساس کرده‌اید که چیزی را از ته دل پذیرفته‌اید، اما در عمل هنوز به الگوی قبلی بازمی‌گردید؟ این همان فاصله میان فهم ذهنی و تجربه درونی است. وقتی تجربه جدید بارها تکرار شود، ذهن به‌تدریج تعریفی تازه از خود و دیگری می‌سازد. درونی‌سازی یعنی تغییر، از سطح فکر به سطح احساس و معنا حرکت کند.

به زبان ساده، درونی‌سازی الگوی مشترک یعنی «حضور تازه در رابطه»؛ یعنی در هر لحظه بتوانید بخشی از خودتان را با دیگری شریک شوید، بدون ترس از طرد یا قضاوت. وقتی این حضور درونی شود، رابطه دیگر به‌زور حفظ نمی‌شود، بلکه طبیعی و خودجوش جریان دارد؛ مثل آبی که راه خود را پیدا می‌کند.

در این مرحله از رشد، تغییر به بخشی از هویت دو نفر تبدیل می‌شود. یعنی نه فقط رفتارشان، بلکه نگاهشان به رابطه تغییر می‌کند. دیگر مسئله این نیست که چه کسی حق دارد، بلکه اینکه چطور می‌شود کنار هم ماند و رشد کرد. این همان لحظه‌ای‌ست که رابطه، از بازسازی گذشته، به ساختن آینده حرکت می‌کند.

تا اینجا فهمیدیم که درونی‌سازی به معنای تجربه کردن، تکرار کردن و جا دادن معناهای تازه در ذهن و بدن است. اما سؤال بعدی این است که چه چیزهایی مانع درونی‌شدن می‌شوند؟ چرا بعضی زوج‌ها، با وجود تلاش زیاد، هنوز در همان الگوها گرفتار می‌مانند؟ در بخش بعدی، به این موانع و مسیر عبور از آن‌ها می‌پردازیم.